Jak to robią inni

Polityka współpracy rozwojowej Unii Europejskiej

Wprowadzenie

Unia Europejska wraz z krajami członkowskimi jest największym dawcą pomocy rozwojowej w skali świata. W 2003 roku na pomoc krajom uboższym kraje członkowskie i Wspólnota Europejska przeznaczyły łącznie około 37 mld USD, co stanowiło ponad połowę globalnej pomocy na rzecz rozwoju. O tym, że Unia Europejska jest głównym partnerem krajów rozwijających się, świadczy nie tylko skala przeznaczanej im pomocy, ale także wielkość obrotów handlowych.

Europejska polityka współpracy na rzecz rozwoju, której początki sięgają okresu formowania się EWG, uzyskała podstawy prawne w Traktacie o Unii Europejskiej, który został podpisany 7 lutego 1992 roku w Maastricht (wszedł w życie 1 listopada 1993 roku). Traktat ten ustanowił politykę współpracy rozwojowej jako politykę wspólnotową, komplementarną w stosunku do bilateralnych polityk rozwojowych krajów członkowskich.

Unia Europejska w prowadzeniu tej polityki za główne cele postawiła sobie:

1. trwały rozwój gospodarczo-społeczny krajów rozwijających się, a zwłaszcza tych, które znajdują się w najmniej korzystnej sytuacji,
2. płynną i stopniową integrację krajów rozwijających się z gospodarką światową
3. walkę z ubóstwem w krajach rozwijających się.

Aby osiągnąć te cele, Traktat z Maastricht, nałożył na Wspólnotę i kraje członkowskie trzy zobowiązania:

1. zobowiązanie Wspólnoty do uwzględniania celów polityki rozwojowej w prowadzeniu innych polityk, które dotyczą krajów rozwijających się,
2. zobowiązanie Wspólnoty i krajów członkowskich do konsultacji i koordynowania programów pomocy, także w ramach organizacji międzynarodowych i podczas międzynarodowych konferencji,
3. zobowiązanie Wspólnoty i krajów członkowskich do współpracy z krajami trzecimi i organizacjami międzynarodowymi w sferze współpracy rozwojowej.

Pomoc UE dociera praktycznie do wszystkich krajów rozwijających się i w okresie transformacji, w tym do krajów Afryki, Karaibów i Pacyfiku (Grupa AKP), państw leżących na południowym wybrzeżu Morza Śródziemnego, krajów Ameryki Łacińskiej i Azji, państw byłego bloku wschodniego.

Finansowanie unijnej polityki współpracy rozwojowej odbywa się z budżetu UE (cześć obowiązkowych składek państw członkowskich) oraz poprzez Europejski Fundusz Rozwoju (składki dobrowolne państw członkowskich) i Europejski Bank Inwestycyjny.

Źródło: Paulina Kaczmarek, Główne kwestie w debacie nad przyszłością europejskiej polityki współpracy rozwojowej, ISP PAN 2004.

Więcej: http://europa.eu.int/comm/development